Wraz z początkiem XIX w. nastąpiła utrata dotychczasowego statutu Bogucina, wówczas miejscowość przestała być siedzibą właścicieli dóbr ziemskich. Od tej pory pozostał tu tylko folwark, należący do dworu Garbowskiego. W roku 1819 Bogucin przejęli we władanie Jezierscy, właściciele Garbowa. To za ich panowania i przy ich udziale władze carskie wybudowały trakt bity z Lublina do Warszawy.
Według słownika geograficznego w r. 1827 w 29 domostwach mieszkało tu 240 mieszkańców.
W marcu 1863 r. rząd carski, dążąc do odciągnięcia ludności wiejskiej od powstania styczniowego, przeprowadził uwłaszczenie w Królestwie Polskim. Skorzystało z niego 37 bogucińskich włościan, którzy otrzymali na własność ponad 737 mórg ziem użytkowych, a ich wartość wyceniono na kwotę 5323 rubli. Lasy w Bogucinie stanowiły wówczas prawie 7,5% ogólnej powierzchni wsi. Zaraz potem (1867 r.) wieś zmieniła swoją przynależność terytorialną i została przeniesiona z powiatu lubartowskiego do powiatu nowoaleksandryjskiego (puławskiego).