Wiceprezydent Charles Curtis – ex officio przewodniczący Senatu – powierzył jej pewnego razu prowadzenie obrad. Kiedy zaś postanowiła ubiegać się o ponowny wybór, wpływowy populistyczny demokrata z Luizjany, Huey Long, przyjechał do Arkansas, aby osobiście prowadzić kampanię na jej rzecz.

W wyborach roku 1938 Caraway pokonała swego rywala, Johna L. McClellana (który i tak został później senatorem) i została wybrana dzięki poparciu koalicji kobiet, weteranów i związkowców. W roku 1944 kandydowała ponownie, ale została pokonana w prawyborach przez J. Williama Fulbrighta.

Po opuszczeniu Senatu zasiadała w dwóch federalnych komisjach (tj. Federal Employees Compensation Commission, oraz Employees Compensation Appeals Board).

Jako członkini Senatu Hattie Caraway popierała prawa prohibicyjne, głosowała, jak wielu innych senatorów z południa, przeciwko ustawom przeciw linczom, oraz popierała ekonomiczną politykę prezydenta Franklina Delano Roosevelta. Nigdy nie przemawiała na sali senatu.

Caraway cierpiała potem na apopleksję i zmarła w Falls Church w Wirginii. Pochowano ją na Westlawn Cemetery w Jonesboro.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Senatorzy z Arkansas Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Demokraci (Stany Zjednoczone)