17 marca 1928 rozpoczęła postulat we Wrocławiu. Wkrótce okazało się, iż cierpi na jakąś niezdiagnozowaną wcześniej chorobę, która rozwija się w szybkim tempie, najprawdopodobniej guza mózgu. Mimo kłopotów ze zdrowiem Helena otrzymała zgodę na obłóczyny po czym, 23 października 1929, rozpoczęła nowicjat w Nysie. Po przywdzianiu szat zakonnych przybrała imię Maria Dulcissima. 15 sierpnia 1932, stwierdzono u niej całkowity zanik pamięci i mowy. W październiku 1932, wbrew woli przełożonych, matka Albina zabrała ją do domu rodzinnego w Zgodzie, a od 18 stycznia 1933 przebywała w klasztorze w Brzeziu nad Odrą. Tam w 1934 dostąpiła daru jasnowidzenia. Siostra Dulcissima niejednokrotnie przepowiedziała mające nastąpić zdarzenia. 18 kwietnia 1935 w klasztorze złożyła śluby wieczyste, będąc na łożu boleści. W Wielkim poście 1935 ujawnił się kolejny szczególny dar – wewnętrzne, a przez to niewidzialne na zewnątrz stygmaty, początkowo na rękach i nogach, potem także na sercu. Zmarła 18 maja 1936 o godz. 5:30. Pogrzeb odbył się 22 maja na brzeskim cmentarzu. mały|250px|Tablica przy grobowcu Marii Dulcissimy Hoffmann