Pracował w Zakładzie Prawa Międzynarodowego i Publicznego. W 1990 został kierownikiem Katedry Praw Człowieka UMK (pierwszej w Polsce katedry zajmującej się tą problematyką), a w 1993 The UNESCO Chair for Human Rights and Peace (członkiem Rady ONZ ds. Praw Człowieka i Pokoju). Objął stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, gdzie został kierownikiem Katedry Praw Człowieka i Prawa Europejskiego. W latach 1995–1998 był członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. W 1994 został członkiem Stałego Komitetu Dekady Wiedzy o Prawach Człowieka Narodów Zjednoczonych. Wszedł w skład rady naukowej czasopisma Międzynarodowe Prawo Humanitarne.
Wypromował szereg doktorów, m.in. Michała Balcerzaka (2007) i Martę Szuniewicz-Stępień (2011).
Działał w podziemiu, od lutego do czerwca 1984 był aresztowany w Bydgoszczy za kolportowanie pism niezależnych. W 1989 startował w wyborach do Senatu w okręgu obejmującym województwo bydgoskie. Otrzymał 21.553 głosy (5,42% w okręgu).
Był twórcą Olimpiady Wiedzy o Prawach Człowieka.