W 1958 został I sekretarzem Komitetu Dzielnicowego partii w gdańskim Nowym Porcie, a w 1959 sekretarzem Komitetu Miejskiego PZPR w Gdańsku, którym był do 1963. W latach 1963–1969 pełnił funkcję przewodniczącego prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku, a następnie w latach 1969–1971 (m.in. w trakcie wydarzeń grudnia 1970) przewodniczącego prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. W 1971 objął stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. W latach 1972–1976 poseł na Sejm PRL VI kadencji. W latach 1971–1981 członek Komitetu Centralnego PZPR.

W latach 1975–1976 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, a w 1976–1977 ministrem komunikacji, następnie do 1980 pełnił urząd ministra-członka Rady Ministrów i ministra. Od 1977 do 1985 piastował funkcję wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli. Był także członkiem Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”. Należał do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

Życie prywatne Od 1955 był żonaty z Barbarą Heleną z domu Sendelą, z którą miał syna Krzysztofa (ur. 1957).

Śmierć mały|upright|Grób Tadeusza Bejma na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Zmarł w wyniku ciężkiej choroby.