Izydor Zenon Tomasz Krasiński herbu Ślepowron (ur. 13 stycznia 1774Według Łozy urodzony 5 kwietnia 1773 roku. w Wiksinie koło Ciechanowa, zm. 1840 w Warszawie) – polski generał piechoty (broni)Henryk P. Kosk, Generalicja polska, 1998, s. 256., minister wojny Rządu Narodowego Królestwa Polskiego w czasie powstania listopadowego.
W 1789 wstąpił w stopniu chorążego (podporucznika?) do 5 regimentu pieszego koronnego. Brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 roku. W trakcie bitwy pod Zieleńcami zdezerterował, przerażony rozbiciem pobliskiej haubicy. Gen. Kościuszko domagał się postawienia go za to przed sądem wojennym, do czego jednak nie doszło.
W 1793 roku awansował do stopnia majora za wystawienie własnym kosztem batalionu fizylierów. W kwietniu 1794 roku dzięki użyciu ogromnych wpływów spokrewnionych z nim Ossolińskich, Kościuszko powierzył mu szefostwo i dowództwo 18 regimentu pieszego koronnego, zaś 10 lub 24 kwietnia awansował do stopnia generała majora. W trakcie bitwy pod Terespolem spowodował utratę armat. 20 września 1794 roku ranny dostał się do rosyjskiej niewoli.