w efekcie powstał intensywny handel końmi w Zatoce Perskiej i rejonie Morza Czerwonego aż po Indie. W południowej części tego obszaru występowały trudności w hodowli i tresurze koni wojennych, dlatego szczególnie południowoindyjscy władcy w Vijayanagarze byli zależni od importu koni, co niekiedy prowadziło do zbrojnych konfliktów z rywalami. Każdego roku sprowadzano do 100 000 koni, które stanowiły podstawę wojskowej przewagi południowoindyjskiego państwa. Znaczenie kawalerii w czasie wojen utrzymało się również w Europie i przyczyniło się do sukcesów Napoleona pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Wraz z zanikiem koni jako uczestników działań wojennych nastąpiła zasadnicza reinterpretacja ich funkcji społecznej; koń przekształcił się w dobro luksusowe, wykorzystywane przede wszystkim w celach rekreacyjnych, takich jak jeździectwo czy wyścigi konne, charakterystycznych dla warstw posiadających. Zjawisku temu towarzyszyło zwiększenie nakładów na hodowlę oraz ekspozycję koni.