thumb|Projekt Konstytucji PRL w języku rosyjskim z naniesionymi odręcznie poprawkami przez Józefa Stalina thumb|Projekt Konstytucji PRL z korektą Bolesława Bieruta Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (pot.: konstytucja stalinowska, konstytucja lipcowa) – konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwalona przez Sejm Ustawodawczy 22 lipca 1952, opublikowana 23 lipca 1952, weszła w życie 23 lipca 1952 z mocą obowiązującą od 22 lipca 1952 i zmieniona z dniem 31 grudnia 1989 w Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej.
Opracowana w pierwotnej postaci według wzoru stalinowskiej konstytucji Związku Radzieckiego z 1936.
Była głównie aktem deklaratywno-propagandowym. Nie regulowała działania głównego ośrodka władzy politycznej, czyli Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, skąd wynikała jej fasadowość.
W praktyce konstytucja miała mniejsze znaczenie niż statut Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, który odwoływał się do idei komunistycznej (marksizmu-leninizmu).
Podsumowanie Konstytucja zrywała, poprzez wzmocnienie instytucji Rady Państwa, z przyjętym w polskiej praktyce konstytucyjnej trójpodziałem władzy – obowiązującym na mocy konstytucji marcowej (formalnie do 1952 roku) – wprowadzając wzorowaną na konstytucji sowieckiej zasadę jedności władzy państwowej.