System królewski działał dobrze przez kilkaset lat, w końcu jednak stał się przedmiotem manipulacji odpowiedzialnych za niego kapłanów (pontyfików), którzy skracali rok lub wydłużali w zależności od doraźnych celów politycznych. W efekcie za rządów Juliusza Cezara kalendarz spieszył już o kwartał – miesiąc Ianuarius (pierwotnie zimowy) przypadał jesienią. Wymusiło to reformę juliańską w 46 r. p.n.e.
Zreformowany kalendarz znany jest jako kalendarz juliański.
Zapis dat W każdym miesiącu tylko 3 dni miały swoje nazwy:
Kalendy (łac. Kalendae) – 1. dzień miesiąca; od nich pochodzi nazwa ‘kalendarz’; Nony (łac. Nonae) – 5. dzień miesiąca 29-dniowego lub 7. – 31-dniowego; Idy (łac. Idus) – 13. dzień miesiąca 29-dniowego lub 15. – 31-dniowego (zobacz: Idy marcowe).
Terminy te były związane z fazami księżyca: Kalendae – to dzień po nowiu, kończącym miesiąc księżycowy; Nonae – wypadają osiem (9 według rzymskiej rachuby, stąd nazwa od łac. nonus – dziewiąty) dni przed Idami; Idus – dzień po pełni, wyznaczający środek miesiąca.
Pozostałe dni oznaczano jego kolejnością w stosunku do Kalend, Non i Id, licząc wstecz od tych dni. Rzymianie liczyli dni włącznie.