W praktyce poszczególne monety miały od niej odchylenie, choć w porównaniu z bitymi w tych samych mennicach monetami srebrnymi – niewielkie, co świadczy o dużej dbałości o emisyjną precyzję względem monety złotej. (42 sztuki z funta). Ich wartość władca ustalił na 25 denarów. W związku ze wzrostem ceny srebra w stosunku do złota w kolejnych latach I wieku n.e. przy utrzymaniu (aż do czasów Nerona) wprowadzonej przez Augusta stopy menniczejMimo utrzymywania tej samej stopy menniczej zauważalna jest niewielka redukcja wagi aureusów, np. za panowania Tyberiusza miały one średnią wagę 7,72 g. Podobnie było po reformie Nerona w 64 r., malała opłacalność emisji denarów, co prowadziło do liczebnego spadku ich emisji, a wzrostu liczby emitowanych aureusów. W I wieku, z wyjątkiem czasów Wespazjana (69–79), dokonywano jednoczesnej emisji aureusa i denara tego samego typu (tj. o takim samym wyglądzie – identycznym wyobrażeniu rewersowym i legendzie). Na awersie zawsze znajdowało się przedstawienie cesarza z napisem otokowym zawierającym jego imiona (tytuły).