thumb|Częściowo zdemontowana skocznia, 2009 thumb|Trzy tarasy na szczycie skoczni, 2009 Skocznia narciarska w Warszawie – niezachowana mała skocznia narciarska przy ul. Czerniowieckiej na Mokotowie, z punktem konstrukcyjnym na 38 metrze.

Historia Pomysł budowy skoczni narciarskiej w Warszawie wiązał się z organizacją V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów. Jej budowę rozpoczęto w 1955, a jej projektantami byli Jerzy Kodelski, Jeremi Strachocki i Mieczysław Strzelecki. Za konstrukcję odpowiadał Czesław Cywiński. Problemy natury geologicznej spowodowały znaczne opóźnienie prac i obiekt oddano do użytku we wrześniu 1959. Rozegrano wówczas dwudniowy konkurs, w którym wystąpiła ówczesna polska kadra narodowa.

Skocznia należała do Warszawskiego Klubu Narciarskiego i była areną zmagań najczęściej treningowych, choć odbywały się na niej także zawody. Jej punkt konstrukcyjny usytuowany był na 38 metrze. W latach 70. jej zeskok został pokryty sprowadzonym z NRD igelitem, jako pierwszej skoczni w Polsce.