Od tej pory muzycy są w Kraju Kwitnącej Wiśni lepiej rozpoznawani niż gdziekolwiek indziej na świecie. W latach 90. tam spędzali większość czasu i dla tamtej publiczności koncertowali przede wszystkim, w Europie występując najwyżej kilka razy na rok. Znamienne jest, że jedyne dwie płyty koncertowe grupy są zapisem występów w Japonii. Zaś kilka wydawnictw w ogóle nie doczekało się wydania europejskiego (próżno szukać jakiejkolwiek płyty zespołu na półkach polskich sklepów, czy w ogóle z polskim hologramem).

Praying Mantis do dziś regularnie wydaje studyjne albumy. Podczas gdy skład instrumentalistów w obu wcieleniach zespołu był w miarę ustabilizowany, zawsze były problemy ze znalezieniem stałego wokalisty. Niemal na każdym albumie kto inny stoi za mikrofonem. Trzeba przy tym zaznaczyć, że grupa zawsze jakoś sobie radziła bez wyraźnego frontmana. W razie konieczności, funkcją tą dzielą się po trochu wszyscy gitarzyści, na co dzień wykonujący w końcu także partie chóralne. Tak było przy nagrywaniu Predator in Disguise, tak było też w latach 80., w czasie których przez zespół przewinęło się raptem dwóch typowych wokalistów (poza wspomnianym Shawem był wcześniej jeszcze niejaki Tom Jackson, który zresztą nie zagrzał miejsca na dłużej niż parę tygodni), a i to dopiero pod wpływem nacisków ze strony menedżerów.