Wkłada wiele wysiłku, by zachowywać się normalnie i czuje się dotknięty, gdy słyszy, że jego zachowanie jest bezduszne.

Druga część książki to notes Mirandy, w którym zapisuje ona swoją wersję wydarzeń. Początkowo przerażona, jest przekonana, że Fryderyk porwał ją, by wykorzystać seksualnie, jednak z czasem zaczyna współczuć swojemu oprawcy. Ze względu na jego zachowanie i obsesje na jej punkcie porównuje go do Kalibana z Burzy Szekspira. Wątek szekspirowski jest traktowany dość ironicznie, gdyż sama Miranda stwierdza, że jej porywaczowi znacznie bliżej do Kalibana niż do jego imiennika, który zdobył serce córki Prospera. Miranda wielokrotnie podejmuje próby ucieczki, lecz Fryderykowi zawsze udaje się ją powstrzymać. Próbuje go też uwieść, lecz rezultat jest inny od oczekiwanego, gdyż Fryderyk jest zmieszany i rozzłoszczony, a z czasem nabiera do niej odrazy. Miranda postanawia zabić swojego oprawcę, lecz uniemożliwia jej to poważna choroba. Fryderyk waha się i zwleka z udzieleniem jej pomocy, a potem z wezwaniem lekarza, bo jest przekonany, że rzekoma choroba to jedynie element planu następnej próby ucieczki.