Wyspa Piotra I (norw. Peter I Øy, Peter 1.s øy) – antarktyczna wyspa pochodzenia wulkanicznego na Morzu Bellingshausena, położona około 430 km od wybrzeży Antarktydy Zachodniej. Jest to wyspa wulkaniczna, niemal w całości pokryta lodowcem, a około 95% jej powierzchni pokrywa lód. Jej powierzchnia wynosi 154 km², natomiast długość 18 km. Najwyższy szczyt wyspy to wulkan Lars Christensentoppen, który osiąga 1640 m n.p.m.
Wyspa została odkryta w 1821 przez rosyjskiego żeglarza Fabiana Bellingshausena. Została nazwana na cześć cara Rosji Piotra I. W tamtym czasie był to najdalej wysunięty na południe odkryty ląd na świecie. Pierwszego lądowania na wyspie dokonali w 1929 Norwegowie i , których wyprawa na „Norwegii” finansowana była przez Larsa Christensena. Wyspa ma brzegi urwiste i trudno dostępne, co uniemożliwiło zaplanowaną budowę bazy wielorybniczej i polarnej stacji badawczej przez Japończyków podczas Międzynarodowego Roku Geofizycznego w latach 1957–1958.