Od 1905 Kotarbińska była kierowniczką czasopisma „Tygodnik Mód i Powieści” (wydawanego też pod tytułem „Nasz Dom. Tygodnik Mód i Powieści”). W 1912 pod jej redakcją wydano zbiór tekstów publikowanych w czasopiśmie. W tym samym roku była też członkinią komitetu warszawskiego Wystawy „Kobieta Polska”, nazywanej też Wystawą Pracy Kobiety Polskiej w Pradze, zorganizowanej przez Ústředni Spolek Českých Žen (Towarzystwo czeskich pań), oraz członkinią komitetu generalnego wystawy.

W Krakowie współtworzyła Stowarzyszenie Kobiet Szyjących „Dźwignia”. Współpracowała z mężem przy wystawianiu sztuk teatralnych w Krakowie. Małżonek nazywał ją „Zawieruchą”. W Krakowie prowadziła Szkołę dekoracyjno-artystyczną dla kobiet, ucząc kobiety scenografii. W 1903 dekorowała kostiumy m.in. do Bolesława Śmiałego Stanisława Wyspiańskiego.

W latach 1917–1918 prowadziła w Warszawie świetlicę dla żołnierzy. W latach 1919–1921 była członkinią zarządu nowo powołanego Polskiego Białego Krzyża w Warszawie. Pełniła funkcję kierowniczki jego działu propagandy.

Należała do grona emancypantek. Utrzymywała kontakt z angielskimi sufrażystkami. Od 1919 była członkinią Narodowej Organizacji Kobiet. Publikowała w jej biuletynie prasowym pt. „Gazetka dla Kobiet”.