Pozostawiła maszynopis wspomnień o swoich służących (zbiory Biblioteki Narodowej w Warszawie) opracowanych w 2021 przez Alicję Urbanik-Kopeć. Była to odpowiedź Kotarbińskiej na artykuł o złej sytuacji służących opublikowany w 1934 w czasopiśmie „Kobieta Współczesna”. Próbowała obalić tezę, opisując swoje relacje z pięcioma służącymi, które zatrudniała w czasie zamieszkania w Warszawie i Krakowie. Jej wspomnienia – mimo iż pisane przez feministkę – noszą ślady klasowej wyższości nad opisywanymi kobietami. W 1936 spisała wspomnienia z lat 1863–1930 (tematy to m.in. powstanie styczniowe, pobyt w Łodzi w 1897 i opis miasta, wyjazdy krajowe i zagraniczne, praca w redakcji „Tygodnika Mód i Powieści”) przechowywane w Bibliotece Narodowej jako maszynopis.
Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera C-4-11,12) wraz z mężem, córką i teściemAkta stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej w Czemiernikach, 1850. Akt chrztu Józefa Kotarbińskiego (nr 129)..
W 1978 Państwowy Instytut Wydawniczy wydał Listy Lucyny i Józefa Kotarbińskich wybrane i opracowane przez Zofię Jasińską.