Farerowie (także Farerczycy lub Farerzy, ) – naród skandynawski zamieszkujący Wyspy Owcze (ok. 45 tys.), a w diasporze przede wszystkim Danię (ok. 20 tys.), Norwegię (ok. 2 tys.) oraz Islandię (ok. 300). Posługują się przede wszystkim językiem farerskim, jednak większość włada także duńskim.

Historia Najnowsze dowody archeologiczne wskazują, że Wyspy Owcze były po raz pierwszy zasiedlone już między IV a VI wiekiem. Analiza zwęglonych ziaren jęczmienia wskazuje na dwie fale kolonizacji przed erą wikingów, z których pierwsza przypadała na wspominany okres, druga na czas pomiędzy VI a VIII wiekiem. Święty Brendan zmarły w 578 roku opisuje wyspę owiec zamieszkiwaną przez duchownych. W 825 żyjący na dworze Karola Wielkiego Dicuil opisywał wyspy położone na północ od Wielkiej Brytanii, zamieszkałe przez irlandzkich eremitów, którzy musieli je opuścić w związku z najazdami normańskich piratów.