Historia W 1198 został wydany dokument przez kancelarię diecezji krakowskiej, w którym biskup Gedko uregulował zasady poboru dziesięciny przez klasztory bożogrobców w Miechowie i cystersów w Wąchocku. To właśnie ten klasztor wystawił, prawdopodobnie drewniany, kościół św. Idziego w Wierzbicy i prosił władze diecezjalne o uregulowanie sprawy dziesięcin na terenie nowej filii parafii klasztornej.
Wierzbica w tym okresie stanowiła dobra kościelne w posiadaniu klasztoru wąchockiego. Na prośbę tamtejszych opatów książęta krakowscy nadawali wsi kolejne przywileje. W ten sposób Leszek Biały nadał wsi bliżej nieznane obecnie przywilej. Bolesław V Wstydliwy nadał w 1247 przywilej propinacji dobrom wąchockich cystersów – tj. Iłży, Tarczkowi i Wierzbicy. W 1229 roku miał tu miejsce zjazd księżnej Grzymisławy z synem Bolesławem i księcia Konrada oraz dostojników świeckich i kościelnychFranciszek Piekosiński, Uwagi nad ustawodawstwem wiślicko-piotrkowskim króla Kazimierza Wielkiego, Kraków, 1891, s. 46.. W 1229 wieś została wymieniona w dokumencie księżnej Grzymisławy. Ostatecznie całość dóbr wierzbickich (a więc nie tylko wieś, ale i okoliczne tereny uprawne) klasztor w Wąchocku otrzymał w 1275 od braci Ottona i Krystyna ze Skrzynna, na mocy testamentu ich ojca, Piotra.