Podjęcie dwóch lub więcej zachowań w krótkich odstępach czasu W skład czynu ciągłego wchodzą co najmniej dwa zachowania podjęte w krótkich odstępach czasu. Użycie przez ustawę określenia „zachowania” oznacza, że mogą one wyczerpywać znamiona zarówno czynów zabronionych jako wykroczenia, jak przestępstwa. Natomiast – chociaż ustawa wyraźnie nie stawia takiego wymogu – zachowania te powinny być jednorodne. Oznacza to, że można np. łączyć w jeden czyn ciągły wykroczenia kradzieży z występkami kradzieży zwykłej, jednak już nie z występkami kradzieży z włamaniem.
Doktryna nie jest zgodna, co do znaczenia określania „krótkie odstępy czasu”. Według Andrzeja Zolla może być to przedział co najwyżej kilkunastu dni. Według Andrzeja Wąska przedział ten może objąć co najwyżej kilka tygodni. W orzecznictwie Sądu Najwyższego pojawił się pogląd, iż w pewnych okolicznościach nawet kilkumiesięczne przedziały czasowe mogą być traktowane jako „krótkie odstępy czasu”.
Realizacja z góry powziętego zamiaru Sprawca powinien obejmować zamiarem wszystkie zachowania składające się na czyn ciągły już w momencie realizacji pierwszego z nich.