W 1921 kasyno, będące dotychczas przedsięwzięciem prywatnym, zostało przekształcone w spółkę o nazwie Zoppoter Kasino GmbH, w której większościowe udziały miało miasto Sopot, zaś liczącym współudziałowcem był też Związek Gmin Wolnego Miasta Gdańska (Freistadt-Gemeindeverband GmbH mit dem Sitz in Zoppot). Za jego rządów przedłużono molo, rozbudowano Dom Zdrojowy, Operę Leśną oraz korty tenisowe. W 1926 wybudowano tzw. Sportowe Boisko Stulecia (obecnie obiekt Sopockiego Klubu Lekkoatletycznego) przy ul. Wybickiego, przy której też zamieszkiwał pod nr 30a. Zbudowano lub rozbudowano obiekty szkolne przy ul. Wejherowskiej, Polnej (SP nr 2) i Książąt Pomorskich (I LO). Jednocześnie, od 1929 wykładał prawo na Oddziale Humanistycznym Wydziału I Nauk Ogólnych w Wyższej Szkole Technicznej Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig). Rezygnację z urzędu nadburmistrza złożył 1 kwietnia 1930, przechodząc na emeryturę i przenosząc się wraz z rodziną do Poczdamu. W 1933 wraz z radcą budowlanym Sopotu, profesorem nadzw. Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska, dr inż. Eugenem Doenickem, został oskarżony przez Urząd do Walki z Korupcją przy Senacie Gdańskim (Senate der Freien Stadt Danzig) o malwersacje finansowe związane z budową ówczesnego Kasino Hotel, znanego obecnie jako sopocki Grand Hotel.