W czasie okupacji niemieckiej przebywał w getcie warszawskim, gdzie współpracował z prasą konspiracyjną. Zasłynął wówczas ze swego czarnego humoru. Zmarł z głodu w getcie, osierocając syna Pinkusa, który trafił do przytułku.
Twórczość Jego debiut miał miejsce w roku 1904, w prasie jidyszowej. Pierwszą książkę opublikował w 1907, a były to „Wiersze Herszka” (Herszeles lider), zawierające proste utwory, pełne ciepła i specyficznego humoru. Tworzył także poezję dla dzieci (pierwszy tomik „Kanarki” – Zunfejgelech, 1918).
Zbierał z zamiłowaniem pieśni ludowe i żołnierskie, anegdoty, żarty, opowiadania, bajki, zagadki; wiele jego materiałów folklorystycznych opublikowano w zbiorowej publikacji „U nas, Żydów” (Ba undz jidn, pod red. M. Wanwila).
Dwa z wierszy Danielewicza zyskały szczególną popularność jako piosenki: „Idź na strychy, właź do piwnic” (Gej af bojdems, krich in kelers) oraz „Raszke jest dobrą dziewczyną” (Raszke iz a mojd a wojle).
O Danielewiczu Zarówno Danielewicza, jak i jego syna wspomniał zaprzyjaźniony z nim Icchak Kacenelson w swoim poemacie Pieśń o zamordowanym żydowskim narodzie (część XI: „Pamiętasz?”, pisana 14-16 grudnia 1943):