Treningi pływackie kontynuował w czasie służby wojskowej w amerykańskiej marynarce wojennej, do której wstąpił w 1940. W czasie II wojny światowej był instruktorem lotniczym w Pensacoli na Florydzie. Pozostał w wojsku do 1954, przechodząc w stan spoczynku w stopniu komandora. Jednocześnie od 1950 prowadził zajęcia z pływania w Akademii Marynarki Wojennej. Był głównym trenerem pływania na tej uczelni przez 23 lata (do 1973), prowadząc reprezentację w rozgrywkach uczelnianych (m.in. osiągając w 1961 pierwsze od 18 lat zwycięstwo nad silną ekipą Uniwersytetu Yale). Opiekował się także amerykańską reprezentacją na igrzyskach wojskowych i studenckich.
Higgins aktywnie uczestniczył w rywalizacji seniorów, sięgając w kategorii Masters po osiemnaście tytułów mistrza Stanów Zjednoczonych (do czasu operacji kolana w 1979). W 1965 został wybrany prezesem Amerykańskiego Stowarzyszenia Akademickich Trenerów Pływania. W 1971 został uhonorowany miejscem w International Swimming Hall of Fame jako wybitny pływak, rok później jako zasłużony trener. W latach 90. pełnił funkcję prezydenta tej instytucji. Znalazł się również w kilku innych sportowych Hall of Fame, m.in. poświęconej pływakom stanu Maryland i sportowcom Uniwersytetu Stanu Ohio.
Był żonaty z działaczką pływacką (zm.