W 1946 r. w związku z planowanym zakończeniem rządów komisarycznych, Bradley został wybrany do Konwencji Narodowej, gdzie po śmierci przewodniczącego Cyrila Foxa objął wakującą funkcję. Był także przewodniczącym delegacji na negocjacje w Londynie i Ottawie. Po referendum akceptującym przystanie Nowej Fundlandii do Konfederacji Kanady był także przewodniczącym delegacji negocjującej ostateczne warunki unii. Był jednym z nielicznej grupy wyspiarskich polityków świętujących przyjęcie wyspy do Konfederacji w Ottawie, a nie jak większość w rodzinnym kraju. Gdy w 1949 r. Nowa Fundlandia stała się Prowincja Kanady Bradley został mianowany przedstawicielem wyspy przy rządzie federalnym, a następnie objął ministerstwo spraw zagranicznych. Zasiadał także jedną kadencję w parlamencie federalnym, a w 1953 r. został mianowany senatorem.
Kategoria:Członkowie izb wyższych Kategoria:Kanadyjscy politycy Kategoria:Ludzie urodzeni w St. John’s (Kanada) Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Urodzeni w 1886