Po tym starciu Alaryk zobowiązał się opuścić granice Italii.
Wizygoci ponownie najechali Italię już w następnym roku i jeszcze raz zostali zatrzymani przez Stylichona, tym razem pod Weroną. W wyniku traktatu musieli wystawić zbrojny kontyngent armii pomocniczej, przydzielono im też ziemie nad rzeką Sawą. Alaryk na rozkaz cesarza najechał Ilirię Wschodnią, którą miał zdobyć dla Honoriusza. Illiria nie została zdobyta, lecz Alaryk zażądał od Rzymian wypłacenia ogromnego odszkodowania za poniesione straty, które zostało mu przyznane przez senat. Zamordowanie Stylichona, sojusznika Alaryka, i antygermańskie pogromy w miastach Italii spowodowały ponowny najazd Wizygotów jesienią 408. Alaryk oblegał Rzym i wymusił na władzach miasta ogromną kontrybucję (5 tys. funtów złota i 30 tys. funtów srebra). thumb|Pogrzeb Alaryka w korycie rzeki Bucentius (litografia, 1895) 24 sierpnia 410 zdrajcy wpuścili żołnierzy Alaryka do miasta przez Bramę Salariańską. Wizygoci zdobyli Rzym i wspólnie z rzymskimi niewolnikami przez trzy dni łupili go, podpalając znaczniejsze budynki, oszczędzając jedynie kościołyGeorge C. Kohn: Encyklopedia wojen. Warszawa: Wydawnictwo Al Fine, 1998, , s. 449.