Pop-art nie przyjął się w Polsce tak jak w Stanach Zjednoczonych czy zachodniej Europie, gdyż nie istniały tu wówczas odpowiednie warunki polityczne, ekonomiczne i kulturowe. Kierunek ten zwrócił jednak uwagę polskich artystów ponownie na sztukę figuratywną, nowy sposób wykorzystania przedmiotów pospolitych.Pewien wyjątek stanowi twórczość takich artystów jak Benon Liberski czy Jerzy Krawczyk, którzy nawiązywali do pop-artu, dając fotograficznie przedstawionym przedmiotom główną rolę w swoich dziełach. Ważną rolę w dobie pop-artu odegrali twórcy polskiego plakatu, tacy jak Roman Cieślewicz czy Jan Młodożeniec.
Za polską odmianę pop-artu uważa się sztukę Jana Dobkowskiego i Jerzego „Jurry” Zielińskiego tworzących jako grupa Neo Neo Neo w latach 70. oraz twórcy plakatu Roman Cieślewicz czy Jan Młodożeniec. W kategoriach pop-artu można także patrzeć na sztukę Natalii LL – szczególnie prace Sztuka konsumpcyjna i Sztuka postkonsumpcyjnaPop-art oraz na prace artystów z kręgu warszawskiej Galerii Współczesnej, m.in. Teresy Tyszkiewicz i Zdzisława Sosnowskiego.