thumb|Schemat rzymskiego „kruka” Kruk (, także z ) – ruchomy pomost abordażowy, wprowadzony przez flotę rzymską w okresie wojen punickich.
Miał postać trapu o długości 6 sążni (około 11 metrów) i szerokości 4 stóp (około 1,3 metra). Po obu stronach zabezpieczony był wysoką do kolan balustradą i zakończony żelaznymi hakami. Mocowany obrotowo na dziobie okrętu. Podnoszony i opuszczany za pomocą wysokiego na 4 sążnie (około 7,4-8 metrów) słupa oraz systemu lin i wielokrążków.
Konstrukcja pozwalała na obrót pomostu w zakresie 300 stopni, mógł być więc opuszczany z obu burt w przedniej części okrętu. Haki wbijały się w pokład okrętu przeciwnika. Po tak ustabilizowanym trapie legioniści dwójkami przedostawali się na pokład nieprzyjacielskiego okrętu. Dzięki tej metodzie abordażu Rzymianie, wykorzystując zdyscyplinowanie i wyszkolenie swych żołnierzy w walce wręcz, mogli zrekompensować początkowe niewielkie doświadczenie w wojnie na morzu.
Po raz pierwszy „kruki” zostały zamontowane na okrętach rzymskich w 260 p.n.e. w Messanie. Użyte bojowo niedługo potem w bitwie pod Mylae, a następnie w bitwie koło przylądka Eknomos w 256 p.n.e., zdecydowanie przyczyniły się do zwycięstw Rzymian.