Dziełem Inków były też monumentalne budowle wzniesione z kamieni bez użycia zaprawy. Do budowy używano kamieni o różnych kształtach i różnej wielkości: od wielkich bloków o wymiarach 5 × 5 m, do niedużych odłamków skalnych. Wszystkie elementy były dokładnie do siebie dopasowane - dotyczy to budowli sakralnych i pałacowych. Budynki mieszkalne wznoszone były z nieobrobionego kamienia na zaprawie glinianej. Otwory drzwiowe i okienne miały kształt zbliżony do trapezu (Inkowie nie znali sklepienia łukowego), a dachy kryte były słomą. Budowle świątynne wznoszono na planie prostokąta przekrytego dwuspadowym dachem wspartym na ścianach lub zewnętrznych kolumnach. Na dłuższym boku znajdowało się kilkoro drzwi. Wewnątrz umieszczano wnęki i nisze. Inkaskie pałace budowane były wokół dziedzińców, dostosowując układ murów do ukształtowania terenu. Dlatego linia ścian przebiegała nie zawsze wzdłuż linii prostych.
W okresie inkaskim kontynuowano wznoszenie budowli z cegły adobe.
Sanktuaria - twierdze chronione były podwójnymi, potrójnymi aż do siedmiu rzędami murów obronnych, przebiegających wzdłuż linii łamanej, zbudowanych schodkowo jeden nad drugimi.