W ten sposób obie strony naprzemiennie atakowały agresywnie i broniły się zaciekle, ponosząc straty.
W tym samym czasie brytyjskie oddziały pod dowództwem mjr. Richarda O’Connora i włoskie jednostki z Papadopoli zajęły wyspy na Piawie wczesnym rankiem 24 października. Na tym odcinku frontu ofensywę zaplanowano na noc 25 października, ale warunki pogodowe zmusiły do jej przełożenia: między Pederobbą a Sant’Andrea di Barbarana poziom wody w rzece, zazwyczaj niski, sięgał teraz 2 metrów, a prędkość nurtu nawet 3 m/s. To opóźnienie nie przeszkodziło jednak w ofensywie, wręcz przeciwnie, tylko utwierdziło Austriaków w przekonaniu, że główny atak ma miejsce na masywie Grappa w rejonie Col della Berretta, Monte Pertice i Monte Asolone, dlatego wysłali tam swoje oddziały rezerwowe, co miało później bardzo poważne konsekwencje dla przebiegu bitwy.
Wieczorem 26 października włoscy i francuscy saperzy rozpoczęli budowę 11 mostów przez Piawę (jednego w Molinello, siedmiu między Fontana del Buoro a Ponte della Priula oraz dwóch w Grave di Papadopoli). Na odcinku dwóch włoskich dywizji uderzeniowych między Vidor a Nervesa della Battaglia, z powodu powodzi i ostrzału austriackiej artylerii, nie zdołano zbudować kilku spośród planowanych mostów.