4 maja 1943 został wydany rozkaz dowódcy APW L.dz.1050/I/Tj./43 o podziale dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie część operacyjną (bojową) nadal kierowane przez Dowództwo APW i Dowództwo Bazy i Etapów APW. W następnych dniach wydano rozkazy – instrukcje L.dz.1049/I/Tj./43 z dnia 5 maja 1943 i L.dz.1074/I/Tj./43 z dnia 6 maja 1943. W maju i czerwcu 1943 wyodrębniono z APW część bojową, z której sformowano w lipcu 1943 II Korpus Polski oraz Dowództwo Bazy i Etapów Armii jako część niebojową. W skład części niebojowej weszły jednostki zapasowe, ośrodki szkoleniowe, instytucje i jednostki etapowe, terytorialne i obsługi zaplecza. W okresie od lipca do września 1943 roku większość APW została przegrupowana do Palestyny. W związku z zamierzonym odejściem II Korpusu do Włoch na podstawie rozkazu L.dz.800/Org./Tjn./43 Naczelnego Wodza gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego z 25 listopada 1943, a potwierdzonego w kilka dni później przez dowódcę APW gen. dyw. Władysława Andersa rozkazem L.dz.420/Tjn./SD/43 z dnia 27 listopada 1943 nastąpiło podzielenie APW na trzy rzuty. Rzut czołowy to II Korpus i Wysunięta baza APW, który miał odejść sukcesywnie na teren Włoch. W skład rzutu tyłowego miała wejść zasadnicza część APW z dowódcą gen. dyw. Michałem Tokarzewskim-Karaszewiczem, która była przewidziana do przejścia na teren Egiptu.