Użycie takiej średniówki można zaobserwować powyżej u Konopnickiej, jak też u Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w wierszu Sny (II).
Dziewczyna śpiąc odrzuca ręce w górę, w sąsiedni sen, który się o nią otarł, a nad nią drżą ciągnące długim sznurem zjeżone kły - jak ciche myśli kota.
Jako pierwszy eksperymentował z pentametrem jambicznym Juliusz Słowacki, próbując przybliżyć polski wiersz dramatyczny do angielskiego blank verse'uPorównaj Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 78..
O! Święta ziemio polska! Arko ludu! Jak zajrzeć tylko myślą, krew się lała. W przeszłości słychać dźwięk tej harfy cudu, Co wężom dała łzy i serca dała. Słuchajcież wy! Gdy ognie zaczną buchać, Jeżeli harfy jęk przyleci z dala, Będziecież wy jak węże stać i słuchać? Będziecież wy jak morska czekać fala, Aż ścichnie pieśń i krew oziębnie znowu I znów się staną z was pełznące węże? Aż rzucą was do mogilnego rowu, Gdzie z zimnych jak wy serc się hańba lęże? Już czas wam wstać! Już czas wam wstać i bić i truć oręże. (Lilla Weneda)
Również Mieczysław Hertz zastosował pentametr jambiczny w utworze dramatycznym Ananke. Czysty pentametr jambiczny, akatalektyczny, z rymami męskimi, Jan Kasprowicz zastosował w przekładzie wiersza Roberta Browninga Spotkanie w nocy: