24 kwietnia 1954 Indie i ChRL zawarły traktat o przyjaźni. W czasie podpisywania układu w ogóle nie poruszono kwestii granic. Natomiast w traktacie po raz pierwszy sformułowano pięć zasad pokojowego współistnienia, znanych pod indyjską nazwą Pańcza Sila. Przewidywały one: wzajemne poszanowanie integralności terytorialnej i suwerenności niemieszanie się wzajemnie w sprawy wewnętrzne nieagresję równość i zasadę wzajemnych korzyści pokojowe współistnienie.
Pierwsze oznaki zaniepokojenia związane były z opublikowaniem map kartograficznych przez Pekin, na których granice nie zgadzały się z wersją indyjską. Zhou Enlai zbagatelizował problem, uznając go za nieistotny. W odpowiedzi, 1 lipca 1954, roku premier Indii podjął temat granicy indyjsko–chińskiej, oświadczając, że Aksai Chin należy do terytorium Indii od wieków oraz że granice nie podlegają negocjacji. Oprócz słów nie zrobiono nic, aby rozciągnąć kontrolę nad spornymi terenami. Strona chińska nie odpowiedziała na to oświadczenie. Natomiast w 1955, podczas konferencji w Bandungu, delegacja ChRL po raz kolejny zapewniała sąsiadów o respektowaniu tradycyjnych granic. Jeszcze w 1956 chiński premier Zhou Enlai oznajmił, że ChRL nie ma roszczeń wobec terenów znajdujących się pod kontrolą Indii.