Po opuszczeniu kliniki został naczelnym lekarzem Szpitala Zjednoczonych Fabryk Czerwonego Krzyża w Łodzi, do której dojeżdżał z Wrocławia. Zrezygnował z tej funkcji z powodu konfliktu z miejscowymi lekarzami; przyjął wówczas ofertę stanowiska naczelnego lekarza szpitala miejskiego w Łodzi. W 1898 roku stanął do konkursu na katedrę chirurgii Uniwersytetu w Charkowie. Po śmierci Alfreda Obalińskiego w Krakowie Kader został zaproszony przez wydział UJ do zajęcia opuszczonej katedry i wyraził zgodę. Katedrę i klinikę objął na początku października 1899 roku. Zreorganizował klinikę, wykorzystując także środki z własnych funduszy. Zwiększył liczbę asystentów i personelu pomocniczego kliniki. Po śmierci prymariusza oddziału chirurgicznego Szpitala św. Łazarza, Rudolfa Trzebicky'ego, zaproponował połączenie tego oddziału ze swoją kliniką. Pomysł Kadera został skrytykowany przez krakowskie środowisko lekarskie i prasę codzienną, ostatecznie upadł. Prymariuszem w szpitalu św. Łazarza został Józef Bogdanik (odrzucono kandydatury Bossowskiego, Rutkowskiego i Chlumskiego). W 1910 roku został dziekanem wydziału lekarskiego UJ.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bronisław Kader · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.