Niezadowolenie w społeczeństwie jednak wywoływały: represje wobec Kościoła katolickiego, na wsi obowiązkowe dostawy i kolektywizacja, wśród robotników, nazywanych przez PZPR do celów propagandowych „przewodnią siłą narodu”, niskie płace i złe warunki socjalne, niszczenie przez aparat administracyjny obywatelskiej przedsiębiorczości, określanej jako „prywatna inicjatywa”, poddawanie inwigilacji i zastraszaniu tzw. „inteligencji pracującej”.

Protesty robotników Do pierwszego poważnego robotniczego protestu doszło w czerwcu 1956 roku w Poznaniu, gdzie wysuwano postulaty socjalne, ale również polityczne. Pośrednim skutkiem krwawo stłumionych zamieszek był „Polski październik 1956 roku”, kiedy to nastąpiła zmiana ekipy rządzącej, a I sekretarzem PZPR został, przyjmowany z nadzieją, Władysław Gomułka. Zwolniono z więzień i rehabilitowano większość więźniów politycznych, zlikwidowano Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, potępiono kult jednostki w ZSRRPodczas VIII Plenum KC PZPR w dniach 19–21 października 1956 roku., na kilka miesięcy zezwolono na nieskrępowany rozwój prasyNp. pismo „Po prostu”..