schematy te określały następstwo wartości rytmicznych.
Z notacji modalnej wykształciła się z kolei notacja menzuralna (ok. 1250–1600). Wcześniejsze zdobycze usystematyzował po r. 1300 Philippe de Vitry, ujmując wzajemne relacje wartości w ramach modus, tempus i prolatio. Notacja menzuralna określa dokładnie nie tylko interwały, ale też, za pomocą odpowiedniej formy graficznej nut, rytm, czyli wzajemny stosunek czasu trwania dźwięków (ich wartości rytmicznych), na zasadzie podziału trójdzielnego (perfectio) i dwudzielnego (imperfectio).
Stopniowo wzrastała liczba znaków określających wartości rytmiczne: ok. 1250 zaczęto używać semibrevis, a następnie dalszych drobnych wartości (ok. 1280, Petrus de Cruce).
W użyciu były dwa rodzaje notacji menzuralnej: czarna (do 1450), z zaczernionymi główkami nut; jej 4 podstawowe wartości rytmiczne to: maxima lub duplex longa longa brevis semibrevis biała (od 1450), w której zaczerniano tylko kontur nut (oprócz najmniejszych wartości rytmicznych).
Około 1450 ustaliło się 8 wartości rytmicznych: maxima longa brevis semibrevis minima semiminima fusa lub chroma semifusa lub semichroma