W listopadzie 1918, po podpisaniu zawieszenia broni, wyjechał do Wiednia. Tam spotkał się z Stepanem Smal-Stoćkim, i za jego namową wyjechał do Stryja. Tam w grudniu 1918 objął dowództwo grupy wojsk „Północ” Armii Halickiej, przekształconej w styczniu 1919 w I Korpus Ukraińskiej Armii Halickiej. 12 lutego 1919 brał udział w pertraktacjach we Lwowie z delegacją Ententy w sprawie zawieszenia działań wojennych w wojnie polsko-ukraińskiej. Od lutego 1919 do 9 czerwca 1919 był państwowym sekretarzem spraw wojskowych w rządzie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (ZURL), od 6 czerwca 1919 do 16 lipca 1919 członek Rady Pełnomocników ZURL, zajmującym się obroną. W czasie ofensywy czortkowskiej z powodu choroby znalazł się w szpitalu. Razem ze szpitalem przekroczył Zbrucz, po wyzdrowieniu powrócił do służby jako zastępca szefa sztabu Mykoły Junakowa połączonych armii URL i ZURL. W końcu 1919, ciężko chory wyjechał na leczenie do Baden.