Podsumowując, „Samanidzi zapisali się nie tylko jako ostatnia irańska dynastia Azji Środkowej, lecz jako dynastia, która potrafiła zjednoczyć to terytorium pod jedną władzą i która ocaliła od zapomnienia spuściznę dawnego Iranu”, pokazując, że „starożytna kultura irańska może być przystosowana do islamu. Na tym właśnie polegał wielki wkład Samanidów do kultury świata islamu i, oczywiście, do cywilizacyjnego dziedzictwa Iranu”.
Lista władców Nuh Ibn Asad (819–841) (w Samarkandzie) Iljas Ibn Asad (819–856) (w Heracie) Ibrahim Ibn Iljas (856–867) (w Heracie) (w 867 Herat został zajęty przez Jakuba Ibn Lajsa) Jahja Ibn Asad (819–855) (w Czaczu, od 841 wspólnie z Ahmadem także w Samarkandzie) Ahmad Ibn Asad (819–864) (w Ferganie, od 841 wspólnie z Jahją także w Samarkandzie, po jego śmierci samodzielnie) Nasr Ibn Ahmad (864–892) (w Samarkandzie) Isma’il Ibn Ahmad (892–907) (w Bucharze, potem zjednoczył wszystkie dominia Samanidów) Ahmad Ibn Isma'il (907–914) Nasr II Ibn Ahmad (914–943) Nuh Ibn Nasr (943–954) Abd al-Malik I Ibn Nuh (954–961) Mansur Ibn Nuh (961–976) Nuh Ibn Mansur (976–997) Mansur II Ibn Nuh (997–999) Abd al-Malik II Ibn Nuh (999) Isma'il Ibn Nuh al-Muntasir (999–1005)
Przypisy
Bibliografia