Polaryzacja immunologiczna (także dewiacja immunologiczna) – jedno ze zjawisk o kluczowym znaczeniu dla regulacji odpowiedzi odpornościowej. Polega ono na tym, że w wyniku działania antygenu oraz różnych czynników rozpuszczalnych (głównie cytokin) dochodzi do różnicowania limfocytów Th w jeden z dwu podtypów: limfocyty Th1, mające zdolność wspierania odpowiedzi komórkowej limfocyty Th2, wpływające dodatnio na odpowiedź humoralną
Jeśli dojdzie do przewagi jednego z tych rodzajów, dojdzie także do przewagi odpowiedzi komórkowej nad humoralną lub vice versa. Ma to olbrzymie znaczenie, gdyż umożliwia precyzyjny dobór środków w walce z danym rodzajem patogenu.
Mechanizm polaryzacji immunologicznej Do polaryzacji immunologicznej dochodzi zwykle w wyniku dłuższej stymulacji układu odpornościowego antygenem, co oznacza, że nasze systemy obronne nie są w stanie poradzić sobie ze zwalczeniem antygenu. Pierwszym krokiem jest więc pobudzenie limfocytów Th dziewiczych, oznaczanych skrótem ThP. Dochodzi w tym przypadku do typowej prezentacji antygenu, a w wyniku pobudzenia limfocytu ThP powstaje limfocyt Th0. Cechą charakterystyczną tego typu limfocytów jest wydzielanie takich cytokin, jak IFN-γ, Interleukina 2, Interleukina 4, GM-CSF i wiele innych.