thumb|Koniunkcja Jowisza i Wenus 1 lipca 2015 r. thumb|Schemat koniunkcji Księżyca i Marsa A – Ziemia wraz z obserwatorem B – Księżyc C – Mars strzałką zaznaczono kierunek obserwacji
Koniunkcja (z od con- „współ-” i iugare „łączyć”), złączenie – ustawienie ciał niebieskich i obserwatora w jednej linii.
Planety górne względem Ziemi mogą znajdować się w opozycji bądź koniunkcji. Samo określenie koniunkcji planety górnej oznacza, że znajduje się za Słońcem w jednej linii z Ziemią.
Natomiast koniunkcja planety dolnej dzieli się na dwa rodzaje: koniunkcja dolna (planeta znajduje się w jednej linii między Słońcem a Ziemią) koniunkcja górna (planeta znajduje się za Słońcem w jednej linii z Ziemią)
Podczas koniunkcji dolnej istnieje możliwość wystąpienia zjawiska tranzytu (przejścia) ciała niebieskiego na tle tarczy Słońca.
Średni czas między koniunkcjami planet Układu Słonecznego względem Ziemi (por. synodyczny okres obiegu) Nazwa Liczba dni Merkury 115,8770698 Wenus 583,9236488 Mars 779,9600308 Jowisz 398,8776994 Saturn 378,0952517 Uran 369,6529058 Neptun 367,4848037
Wielkie koniunkcje Wielką koniunkcją nazywa się zjawisko, gdy dwie bardzo jasne planety (np.: Jowisz i Saturn) znajdą się na niebie najbliżej siebie.