Stylowo Durek bliski był symbolizmowi i neoromantyzmowi. Wywodząc się z mediolańskiej szkoły Medardo Rosso, przyjmował założenia teoretyczne tego twórcy, wyrażające się m.in. we frontalności prac monumentalnych, narzucającej centralny punkt widzenia. Zgodnie z zasadą „nieobchodzenia posągu” Durek poszukiwał dla swoich prac pomnikowych tła, którym np. w przypadku kompleksu rzeźb w Pelplinie stawała się zieleń. Koncepcje Durka spotykały się niekiedy z niezrozumieniem odbiorców, co przesądziło m.in. o losie toruńskiego pomnika Moniuszki. Pomnik zdemontowano po zaledwie pięciu latach od jego ustawienia, oficjalnie w związku z budową w sąsiedztwie wielkiego pawilonu wystawowego, ale nie bez znaczenia pozostawała opinia współczesnych, że jest to dzieło przestarzałe i o niskiej wartości. Zdanie to podzielał znany architekt i dyrektor Wydziału Techniczno-Budowlanego Zarządu Miejskiego Torunia Kazimierz Ulatowski, który skądinąd zgłosił własny projekt pomnika Moniuszki, do jego realizacji jednak nie doszło;