Pokonywał słabości, eksponując i ćwicząc silną wolę zawartą w zdrowym „barneyowskim ciele”, oraz wznosił ducha pokonującego niewyobrażalne bariery i opory materii. Podstawowymi tematami multimedialnych akcji i instalacji artysty stały się przedmioty i narządy płciowe oraz wysiłek sportowy porównywany z wysiłkiem płciowym, szwajcarski dziennik „Neue Zürcher Zeitung” określił to jako „postfreudowski narcyzm”.
Substancja barneyowska Artysta w swojej sztuce powraca do motywu niezwykłej substancji przypominającej swoją konsystencją wazelinę. Jest to niestabilna substancja (jeśli chodzi o stan skupienia), którą wymyślił i często wykorzystuje w bardzo nietypowy sposób. Raz jest to metafora śluzu kanału rodnego kobiety („Cremaster”), innym razem w płynnej postaci odmierza czas wykonywania zadań („Cremaster”), a czasem staje się materiałem o stałej konsystencji będącym budulcem rzeźb fetyszy i gadżetów, a także ram do obrazów i fragmentów dekoracji.