Książę Monako 20 lutego 1731 roku zmarł Antoni I Grimaldi i Ludwika Hipolita Grimaldi została oficjalnie księżną Monako, drugą w dziejach władczynią tego państwa (po Klaudynie Grimaldi, która była jednak seniorką Monako). Sama ogłosiła się księżną, łamiąc umowę, według której w takiej sytuacji miała objąć tron razem ze swoim mężem. Zostawiła rodzinę w Paryżu i przyjechała do Monako tylko z jednym ze swoich synów. Wszystkie dokumenty wystawiono w jej imieniu. Obawiała się tylko, że boczna gałąź Grimaldich będzie kwestionować jej prawa do tronu. Kiedy do księstwa przyjechał Jakub, został bardzo chłodno powitany przez poddanych. Nie mógł znieść tej atmosfery i wrócił do Francji. Jego samozwańcza żona rządziła jednak tylko przez 306 dni, padła bowiem ofiarą szalejącej na wybrzeżu Morza Śródziemnego epidemii ospy. Zmarła 29 grudnia 1731.
Jakub przyjechał do Monako 31 grudnia. Jego zdaniem, powinien rządzić krajem do czasu, gdy następca tronu, książę Honoriusz III, ukończy dwadzieścia pięć lat życia. Potem syn miałby abdykować na jego rzecz. Monakijczycy nie zgodzili się na to, uważając Honoriusza za jedynego następcę tronu.