Wzniesiono wówczas też budynek mieszkalny i bramę, która prawdopodobnie była wtedy drewniana. Druga faza przypada na lata 1372–1433, kiedy to rozbudowano budynek mieszkalny i dodano basztę w drugim narożu, oraz murowany budynek bramny. Trzecia faza rozbudowy wiąże się częściowo z osobą księcia Jana IV oświęcimskiego i przypada na lata 1433–1452. Powstał wówczas drugi pierścień murów razem z wieżą komunikacyjną i wieżą bramną. Rozpoczęto też wtedy budowę trzeciego, niepełnego obwodu murów.
Pierwsze badania archeologiczne na terenie zamczyska przeprowadzili w 1880 Stanisław Tomkowicz i H. Lindquist. Odsłonięto wówczas zarys budowli zamku na podkowiastym majdanie. Z wykopalisk pochodzą liczne zabytki ruchome: żelazne groty broni oraz fragmenty glinianych naczyń i bogato zdobionych kafli.
Obecnie po zamku zostały ruiny. Na szczycie góry dostrzec można fundamenty murów, fosę oraz fragmenty zewnętrznej wieży bramnej. W 1980–1985 na terenie Wołka prowadzono kolejne badania archeologiczne, lecz wyników nie opublikowano.
20 września 1934 ruiny zamku wpisano do rejestru zabytkówMichał Bulsa, Rejestr zabytków województwa śląskiego sprzed 1939 roku. Stan badań, „Wiadomości Konserwatorskie Województwa Śląskiego” 2021, t. 13, s. 280..