Równanie Bernoulliego – jedno z podstawowych równań hydrodynamiki płynów idealnych, sformułowane przez Daniela Bernoulliego w 1738 roku.

Równanie Bernoulliego opisuje zachowanie gęstości energii całkowitej na linii prądu. Obowiązuje w podstawowej wersji dla stacjonarnego przepływu nieściśliwego płynu idealnego, a w wersji rozszerzonej dla idealnego płynu barotropowego. Równanie Bernoulliego wynika z zasady zachowania energii i według intencji jego autora stanowić powinno jej zapis za pomocą parametrów hydrodynamicznych (p. zastrzeżenia podane poniżej w Uwagach dotyczących zastosowania równania Bernoulliego).

Równanie Bernoulliego stanowi postać całkową bardziej ogólnego hydrodynamicznego równania Eulera.

Szczególna postać równania mały|280x280px Założenia: płyn jest nieściśliwy płyn nie jest lepki przepływ jest stacjonarny i bezwirowy

Przy powyższych założeniach równanie przyjmuje postać:

gdzie: – energia jednostki masy płynu, – gęstość płynu, – prędkość płynu w rozpatrywanym miejscu, – wysokość w układzie odniesienia, w którym liczona jest energia potencjalna, – przyspieszenie grawitacyjne, – ciśnienie płynu w rozpatrywanym miejscu.

Poszczególne człony równania odpowiadają kolejno: energii kinetycznej płynu, energii potencjalnej grawitacji, energii wynikającej z ciśnienia płynu.