Euzebiusz z Cezarei (ur. ok. 264 w Cezarei Nadmorskiej, zm. ok. 339/340 tamże) – pisarz, teolog i historyk chrześcijański, biskup Cezarei od 314.
Życiorys Urodził się około 260 roku w Cezarei Nadmorskiej. Jego nauczycielem był Pamfil z Cezarei, na cześć którego przyjął przydomek „Euzebiusz, syn Pamfila” (Eusebios tou Pamphilou). Od niego przejął podziw dla Orygenesa, a po śmierci mistrza ok. 309/310 roku, Euzebiusz udał się do Tebaidy. Po zakończeniu prześladowań, powrócił do Cezarei i w 314 roku został wybrany biskupem. Ponieważ wspierał działalność Ariusza i udzielał mu schronienia, synod w Antiochii w 324 roku go ekskomunikował. Rok później wziął udział w obradach soboru nicejskiego, gdzie brał udział w mediacjach między zwolennikami i przeciwnikami arianizmu. Ostatecznie podpisał dekret o nicejskim wyznaniu wiary. Brał udział także w późniejszych synodach ariańskich w Antiochii (330) i Tyrze (335). Był zwolennikiem cesarza Konstantyna I i przeciwnikiem biskupa Marcelego z Ancyry. Zmarł około 339/340 roku.