Ostatnim – jak deklarował reżyser – efektem współpracy Pasikowskiego z Lindą był (2025), political fiction o polskim strzelcu wyborowym, który ze względu na śmiertelną chorobę i szantaż Służby Bezpieczeństwa przyjmuje zlecenie likwidacji Alego Agcy, zanim ten po zamachu na Jana Pawła II zostanie aresztowany i przesłuchany. Film nie zachwycił krytyków; Paweł Tesznar z portalu Pełna Sala komentował, iż „dostajemy nieco dziwaczną hybrydę dramatu o żegnaniu się z życiem, opowieści o wielkiej polityce na Kremlu, sensacyjniaka i retrokryminału z późnego PRL oraz portretu polskiej prowincji rodem z filmów Smarzowskiego i Szumowskiej (kołtuństwo i koniunkturalizm podlewane hektolitrami wódy i doprawione fałszywą pobożnością)”. Aleksandra Kumala z „Krytyki Politycznej” odczytywała Zamach na papieża jako „skrajnie retrotopijną pochwałę wizji męskości zarazem toksycznej i szlachetnej, czułej i bezwzględnej, odpornej na wszelkiego rodzaju krytyczne przewartościowania i przemodelowania”.