Wyrazem takiego podejścia było doprowadzenie do końca podjętych jeszcze przez rząd Skrzyńskiego negocjacji z amerykańskim koncernem Harrimana dotyczących pożyczki dla polskiego przemysłu cynkowego. Klarmer 3 lipca 1926 r. wspólnie z ministrem przemysłu i handlu Eugeniuszem Kwiatkowskim podpisał niezbyt korzystną umowę o pożyczce, by dowieść wciąż otwartego, mimo przewrotu majowego, stosunku państwa do zagranicznych inwestycji w Polsce. Równocześnie był niezmiennie świadomy konieczności oparcia ponownej stabilizacji waluty na zasobach własnych i traktowania jej jako warunku wstępnego do możliwości pozyskiwania znaczniejszych kredytów z zewnątrz. Mimo widocznej poprawy sytuacji budżetu i osiągnięcia stabilizacji waluty minister Klarner był bardzo ostrożny w formułowaniu sądów, rozumiejąc, iż poprawa mogła mieć charakter jedynie tymczasowy. Niezmiennie też poszukiwał możliwości zdobycia wsparcia finansowego z zagranicy, czego potwierdzeniem była ścisła współpraca z amerykańską misją doradców finansowych pod przewodnictwem Edwina Kemmerera.