11 lutego 1911 r. mnisi sprzeciwiający się przymierzu ze szkołą sōtō poprowadzili spotkanie, na którym przedstawili plany ustanowienia nowej szkoły - imje, oraz centralnego urzędu religii. Oskarżono także "inną grupę" mnichów (czyli Wŏn chong) o złamanie jedności sanghi przez skierowanie koreańskiego buddyzmu w ręce sōtō. Szkoła imje określiła się jako nowoczesna religia, bez przesądów, powszechna, niesekciarska i niepolityczna. Wystosowano także petycję do kolonialnego gubernatora o oficjalne uznanieHwansoo Ilmee Kim: Empire of the Dharma, str. 262.

Wkrótce buddyzm koreański został zdominowany przez dwie siły: wŏn chong i imje chong. Okazało się, że Świątynne Rozporządzenia ustanowione w 1911 r. nie miały ani jednego przepisu, który by stał na przeszkodzie istnieniu tych dwu szkół i wkrótce kolonialny rząd przekonał się o własnej krótkowzroczności. Dlatego w czerwcu 1912 r. rozkazał obu tradycjom się rozwiązać.