Reda stała się w tym czasie dużą stacją załadunkową materiału opałowego w starostwie puckimPraca zbiorowa pod redakcją Jerzego Tredera: „Historia Redy”, Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko – Pomorskiej, Wejherowo 2006., s. 25..
W XX – leciu międzywojennym Reda, będąc ważnym punktem tranzytowym, uczestniczyła w większych inwestycjach komunikacyjnych powiatu morskiego. Zwiększono wówczas liczbę połączeń kolejowych, łączących Redę z Gdynią (i dalej z Polską oraz Gdańskiem), a także z Puckiem i WejherowemPraca zbiorowa pod redakcją Jerzego Tredera: „Historia Redy”, Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko – Pomorskiej, Wejherowo 2006., s. 222..
Po II wojnie światowej rozwój powiązań komunikacyjnych był ważnym czynnikiem miastotwórczym. Pod koniec 1949 roku zakończono budowę drugiego toru z Chyloni do Redy, a w 1957 pociągnięto drugi tor wraz z siecią trakcyjną z Redy do Wejherowa. Uruchomienie dogodnych połączeń spowodowało wówczas gwałtowny rozwój miejscowości i ściśle powiązało ją (a także Rumię i Wejherowo) z aglomeracją trójmiejską. W 1961 roku, na 4769 mieszkańców, do pracy w Gdyni i Gdańsku dojeżdżało ponad 700Praca zbiorowa pod redakcją Jerzego Tredera: „Historia Redy”, Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko – Pomorskiej, Wejherowo 2006., s. 388..