Po śmierci Stalina pozwolono Czeczenom i Inguszom na powrót do ojczyzny i 9 stycznia 1957 r. reaktywowano Czeczeńsko-Inguską ASRR, jednak w nieznacznie zmniejszonym terytorialnie stanie w stosunku do czasów sprzed 1944 roku (utrzymano w mocy postanowienia o przekazaniu Północnoosetyjskiej SRR pewnych zamieszkanych niegdyś przez Inguszy obszarów; tereny te do dziś są przedmiotem sporu pomiędzy rosyjskimi republikami: Północną Osetią-Alanią a Inguszetią).
Czeczeńsko-Inguska ASRR przestała istnieć w listopadzie 1990 r. na fali zmian związanych z rozpadem ZSRR. Wkrótce potem ogłosiła niepodległość, a następnie rozdzieliła się na dwa kraje: Czeczenię i Inguszetię. Inguszetia szybko ponownie weszła w skład Rosji, natomiast Czeczenia przez kilka lat zachowała faktyczną niezależność (nieuznawaną przez niemal żaden kraj świata), a następnie została zbrojnie przyłączona do Rosji. (Zobacz też: II wojna czeczeńska)
Prawnymi kontynuacjami Czeczeńsko-Inguskiej SRR są autonomiczne rosyjskie republiki: Czeczenia i Inguszetia.