31 lipca 1919 roku objął stanowisko szefa Sekcji Organizacyjnej Departamentu dla Spraw Morskich Ministerstwa Spraw WojskowychRozkaz L. 943/IV, Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 24.01.1920 r., s. 12.. 2 lipca 1920 został dowódcą Flotylli Pińskiej. Po miesiącu (2 sierpnia) objął dowództwo I batalionu Wileńskiego Pułku Strzelców, a 9 października 1920 – dowództwo tego oddziału. 1 marca 1921 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W latach 1921–1922 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko szefa sztabuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.. 22 sierpnia 1924 roku został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Z dniem 1 października 1924 został mianowany I oficerem sztabu Inspektora Armii Nr V we Lwowie. W 1925 roku został wyznaczony na stanowisko II zastępcy szefa Administracji Armii. W październiku tego roku został mianowany szefem Departamentu VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych, w miejsce gen. bryg.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jerzy Wołkowicki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.